Waarom praten niet meer helpt (en wat aanraking wel doet)

Als mannen zijn we meesters in het analyseren van onze problemen. We praten erover, lezen boeken, reflecteren en begrijpen uiteindelijk precies waarom we doen wat we doen. Maar soms kom je op een punt waarop praten helpt niet meer. En toch… blijft die chronische spanning in de nek zitten. Blijft die onrust in je lijf aanwezig.
Herkenbaar? Dat komt omdat je een patroon in je hoofd wel kunt begrijpen, maar je het daarmee nog niet uit je biologische systeem hebt gewist. Je lichaam liegt namelijk niet. Het geeft voortdurend feitelijke signalen af over hoe het werkelijk met je gaat. Een beklemmend gevoel op je borst of vastzittende schouders zijn geen fouten in je systeem, maar signalen die iets laten zien over hoe jij je staande houdt in het leven.

Waarom praten alleen de spanning niet oplost

Wat je niet durft te voelen, kun je ook niet loslaten. Wanneer je vertraagt en de aandacht verlegt naar je lichaam, ontstaat er ruimte om waar te nemen wat er werkelijk zit. Niet wat je denkt dat je zou moeten voelen, maar wat er daadwerkelijk is.
Praten en analyseren houden ons vaak in de comfortzone van ons hoofd. Het is veilig. Aandachtige aanraking daarentegen bypasset die ratio direct. Waar woorden de boel vaak rationaliseren of verzachten, brengt aanraking je meteen bij de rauwe ervaring van het hier en nu.

De kracht van man-tot-man aanraking

In mijn praktijk merk ik hoe intensief en heilzaam dit is, juist van man tot man. We zijn zo gewend om de competitie aan te gaan, ons groot te houden of functioneel te zijn.

Wanneer mannen voor het eerst bij mij op de massagetafel liggen, merk ik vaak dat ze heel alert blijven. Logisch ook, want onbewust is zo’n eerste keer spannend. Je hoofd vraagt zich af: wat doet Alfred nu? Waar gaat die hand naartoe? Ik vraag dan vaak of hij mijn hand simpelweg met nieuwsgierigheid wil volgen. Mannen zijn dan bijna altijd verrast hoeveel ze opeens kunnen voelen in hun eigen lijf. Na een paar minuten zakt de alertheid weg en ontspant hij in de aanraking. Vaak hoor ik dan die zachte zucht van verlichting in de stilte van de ruimte.

Het onder woorden brengen van wat er daarna gevoeld wordt is vaak lastig, simpelweg omdat het voor de meesten voelt alsof ze dit voor het eerst ervaren. Maar dat hoeft ook niet direct. Spanning, verdriet, boosheid, maar ook kracht, rust of diepe vermoeidheid: alles wat zich aandient tijdens de aanraking, krijgt de ruimte om er te zijn. Pas wanneer die spanning er helemaal mag zijn zonder oordeel, krijgt je zenuwstelsel de kans om het echt te ontladen.

Van automatische copingmechanismen naar bewust kiezen

Veel van onze copingmechanismen draaien volledig onbewust.
We passen ons aan, slikken emoties weg of zetten simpelweg een tandje bij als het moeilijk wordt.
Door te leren luisteren naar de signalen die via aanraking voelbaar worden, ontstaat er helderheid. Je gaat sneller herkennen wat op dit moment werkelijk van jou is, en wat voortkomt uit oude gewoonten of verwachtingen van anderen. Dat is het moment waarop je stopt met automatisch reageren, en weer bewust kunt gaan kiezen.

Stevig in jezelf staan

De wijsheid van je lichaam hoef je niet te leren of te creëren. Die is er al.
Mijn rol als therapeut is niet om jou te vertellen hoe je je leven moet leiden. Ik help je om via gerichte, aandachtige aanraking opnieuw contact te maken met wat je lichaam je al laat zien.
Zodat je de controlekuil kunt loslaten, steviger in je eigen schoenen staat en kunt leven vanuit wat wezenlijk klopt voor jou.